Pas toen het kraampakket binnen stond, sloeg de paniek toe
Zwanger zijn wordt vaak neergezet als een roze wolk. En natuurlijk zijn er mooie momenten. Maar in mijn praktijk spreek ik ook veel vrouwen die vooral spanning voelen. Die slecht slapen, blijven piekeren of merken dat ze steeds minder rust in hun hoofd krijgen naarmate de bevalling dichterbij komt. Soms begint dat heel onverwacht.
Een cliënt vertelde dat de wijkverpleegkundige het kraampakket kwam brengen voor de thuisbevalling. Tot dat moment ging het eigenlijk best goed. Natuurlijk vond ze het spannend, maar dat hoort erbij, dacht ze. Tot die doos ineens in de woonkamer stond. “Toen dacht ik alleen nog maar: dit gaat dus echt gebeuren.” Vanaf dat moment schoot haar hoofd alle kanten op. Wat als het misgaat? Wat als ze de pijn niet aankan? Wat als ze de controle verliest? Overdag hield ze zich groot, maar ’s nachts lag ze wakker en voelde ze voortdurend onrust in haar lijf.
En juist dat zie ik vaker. Vrouwen die van buiten rustig en nuchter overkomen, maar ondertussen behoorlijk worstelen met alles wat erbij komt kijken. Tijdens de sessies hoefde ze niets hoog te houden. We hebben vooral ruimte gemaakt voor rust, vertrouwen en het gevoel dat ze niet eerst “de perfecte zwangere vrouw” hoefde te zijn voordat ze zich veilig mocht voelen. Langzaam merkte ze dat ze anders naar de bevalling kon kijken. Niet zonder spanning, want laten we eerlijk zijn: een bevalling ís spannend. Maar wel met veel meer vertrouwen in zichzelf en in haar lichaam.
Een andere cliënt was juist iemand van wie je zou denken dat angst totaal niet bij haar paste. Sportief, sterk, succesvol, veel discipline. Zo’n vrouw die alles goed voor elkaar lijkt te hebben. Maar juist zij zag enorm op tegen de bevalling. Ze vond het moeilijk om dat toe te geven, omdat mensen in haar omgeving vooral zeiden: “Jij kunt dit makkelijk aan.” Alleen zo werkte het voor haar niet. Hoe dichter de bevalling naderde, hoe meer ze merkte dat ze zichzelf kwijtraakte in de spanning. Ze was voortdurend bezig met mogelijke scenario’s, las alles wat ze kon vinden en voelde zich ondertussen steeds minder ontspannen tijdens haar zwangerschap. Op een gegeven moment zei ze: “Ik ben alleen nog maar bezig met straks. Ik geniet helemaal niet meer van nu.”
Dat vond ik eigenlijk heel treffend, want veel vrouwen proberen sterk te blijven, flink te zijn en vooral niet te zeuren. Zeker hier in West-Friesland zijn we daar goed in. Gewoon doorgaan. Niet aanstellen. Maar spanning verdwijnt meestal niet door jezelf toe te spreken dat het allemaal wel meevalt. Soms helpt het veel meer wanneer iemand eindelijk eerlijk mag zeggen dat je het gewoon spannend vindt. Zonder dat daar direct een oordeel of oplossing op hoeft te komen.
Wat ik mooi vind om te zien, is dat er vaak al veel verandert wanneer iemand merkt dat ze niet gek is, niet zwak is en zich nergens voor hoeft te schamen. En dat je best sterk kunt zijn, terwijl je iets ook doodeng vindt.
Reactie plaatsen
Reacties